η άλλη πρόταση

Συζητάμε για το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση, για την πόλη που ζούμε

Στέκι ναρκομανών το «Νταμάρι»

ghpedo

Σε άθλια κατάσταση το γήπεδο του Προφήτη Ηλία
Πλήρης αδιαφορία από τον δήμο Ναυπλίου

Του Γιάννη Γαλανόπουλου

Εν έτει 2008 στην πρωτεύουσα της Αργολίδας.

Στο Ναύπλιο του πολιτισμού και του τουρισμού όπου η νεολαία αναζητεί χώρους για να αθληθεί, ευκαιρίες για να δημιουργήσει και να ξεφύγει από τις , κάθε λογής, «παγίδες» της εποχής.

Το δημοτικό γήπεδο του Προφήτη Ηλία, το γνωστό ως «νταμάρι», έχει μεταβληθεί σε άντρο ναρκομανών και δίπλα στους πάγκους των ομάδων, εκεί που αλλάζουν οι νεαροί ποδοσφαιριστές, μπορεί ο καθένας, ανά πάσα ώρα και στιγμή, να βρει σύριγγες και υπολείμματα ναρκωτικών, προφυλακτικά και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Πρόσφατα και πριν την έναρξη του αγώνα Τοξότη – Αριστείωνα ο αρχηγός των γηπεδούχων εντόπισε στον ένα πάγκο του γηπέδου κάποια άτομα, άσχετα βέβαια με τις ομάδες, να κάνουν χρήση ουσιών με σύριγγες και μόλις είδαν τους παράγοντες να πλησιάζουν εξαφανίστηκαν…

Δυστυχώς αυτή είναι η εικόνα ενός αθλητικού( υποτίθεται) χώρου που αντί να κατακλύζεται όλα τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα από αθλούμενους που να ασκούνται σε σωστές συνθήκες, έχει μετατραπεί σε στέκι εξαρτημένων ατόμων.

Παρά τις ..χρόνιες υποσχέσεις της , εκάστοτε, δημοτικής αρχής ότι το ‘’Νταμάρι» θα γίνει ένας οργανωμένος αθλητικός χώρος για τις , αρκετές , ομάδες ( επίσημες και μη) του δήμο, τίποτα δε έγινε ακόμη.

Ούτε και στο φετινό πρόγραμμα του δήμου Ναυπλίου, ούτε στο πρόγραμμα του κληροδοτήματος Κοντολέοντα, «χώρεσε» το έργο αναμόρφωσης αυτού του γηπέδου. Ενός γηπέδου που θα αποσυμφορήσει το Στάδιο του Ναυπλίου και με τα αναγκαία έργα (συνθετικός χλοοτάπητας, διαμόρφωση αποδυτηρίων και φωτισμός) θα «σπρώξει» περισσότερα παιδιά στο ποδόσφαιρο.

Όπως φαίνεται όμως, για το Δήμο Ναυπλίου άλλες είναι οι προτεραιότητες και όχι η δημιουργία υποδομών που θα βοηθήσουν τον αθλητισμό της πόλης .Και μέχρι να δουν διαφορετικά μερικοί , άρχοντές μας , τα πράγματα θα χρειαζόμαστε ….φορτηγά για να απομακρυνθούν από το « Νταμάρι» τα σύνεργα του αργού θανάτου.

Και ίσως, μέχρι τότε, να έχει μακρύνει κι άλλο η μαύρη λίστα με τους νέους ανθρώπους που έχει η περιοχή θρηνήσει ως τώρα.

Ώρα λοιπόν για έργα, όχι για λόγια και μάλιστα σήμερα .

Γιατί αύριο θα είναι πλέον αργά.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δημοσιογράφος

4 Σχόλια»

  sikam wrote @

Μιά μικρή ενσταση αγαπητόι φίλοι.Τα εξαρτημένα από τοξικές ουσίες ατομα ειναι αρωστοι δεν εχουν καμμιά μανία ουτε συχνάζουν σε αντρα (καταφύγια κακοποιών,σπηλιές).Καλό θα ηταν σαν κοινωνία να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, που πολλές φορές χτυπά και την δική μας πόρτα η εστω του γνωστού μας,χωρίς δαιμονοποιήσεις.Οσο για τα προφυλακτικά τι να πώ.Ο ερωτας με προφυλάξεις δεν μπαίνει στο ιδιο τσουβάλι με την χρήση ναρκωτικών.Η μήπως ειμαστε κατά των προφυλακτικών;Αν και ομολογώ οτι οσοι τα χρησιμοποιούν θα επρεπε μετά να τα μαζεύουν.Οπως κάθε αχρηστο σκουπίδι που ρίχνουμε στο περιβάλλον.

  Raindog wrote @

Η ένστασή σου sikam είναι απόλυτα θεμιτή. Οι τοξικομανείς δεν συχνάζουν de jure σε άντρα βέβαια, εκτός αν με την αδιαφορία των αρχών γκετοποιούνται και de facto οδηγούνται στην κοινωνική απομόνωση και την ανομία. Και εδώ υπεισέρχεται ο ρόλος της πολιτείας (στη συγκεκριμένη περίπτωση και της τοπικής) να φροντίσει ώστε
α) Να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις έτσι ώστε να αποτρέψει από τα ναρκωτικά τους νέους ανθρώπους, δημιουργώντας (και συντηρώντας-αναβαθμίζοντας) εκείνες τις υποδομές και υπηρεσίες που χρειάζονται γι’ αυτό το σκοπό (γήπεδα, θέατρα, κινηματογράφους, κέντρα νεότητας κ.λπ.) και κυρίως δημιουργώντας εκείνους τους θεσμούς που θα δίνουν τη δυνατότητα συμμετοχής των νέων στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν.
β) Να δημιουργήσει τις υποδομές και να έρθει σε συνεργασία με τις υπάρχουσες υπηρεσίες (Παρέμβαση, 18 άνω) έτσι ώστε να περιθάλψει τους νέους που «έπεσαν» στα ναρκωτικά, να τους θεραπεύσει και να αποτρέψει άλλους από αυτόν τον αδιέξοδο δρόμο.
Τι πρωτοβουλίες έχει πάρει ο Δήμος Ναυπλίου σε αυτή την κατεύθυνση;

Εννοείται, βέβαια, ότι το ζήτημα είναι και γενικότερο: η στείρα απαγορευτική-νομικίστικη πολιτική που εκπορεύεται από την κεντρική εξουσία δεν οδηγεί παρά μόνο στο να γεμίζουν οι φυλακές από ανθρώπους που στην πραγματικότητα είναι απλώς άρρωστοι συνάνθρωποί μας (στην Ελβετία π.χ. γίνεται νόμιμη χορήγηση ουσιών από τα νοσοκομεία στους χρήστες μέχρι να μπουν σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης – εφόσον αυτοί το θελήσουν). Στις φυλακές βέβαια είναι σίγουρο ότι όχι απλώς δεν θα γλιτώσουν από τα ναρκωτικά αλλά ίσα ίσα θα μπουν πιο βαθιά μέσα στον αδιέξοδο κόσμο τους.

Η πολιτική της «μηδενικής ανοχής», η μιζέρια της ζωής στο σύγχρονο νεοφιλελεύθερο βαρβαρισμό, η μη στήριξη των οργανισμών εκείνων που ασχολούνται με τη φροντίδα των τοξικομανών (μείωση κονδυλίων κ.λπ.) από πλευράς της κεντρικής εξουσίας και η αδιαφορία της τοπικής εξουσίας απέναντι στο πρόβλημα είναι αυτή που οδηγεί σε αυτό το χάλι το οποίο ζούμε, και αποτυπώνεται στο κείμενο το οποίο σχολιάζουμε και το οποίο επικεντρώνεται στο ζήτημα των αθλητικών υποδομών του δήμου και στην εγκατάλειψη στην οποία τις έχει οδηγήσει η δημοτική αρχή. Και πρώτοι από όλους αυτό το χάλι το νιώθουν στο πετσί τους τα εξαρτημένα άτομα.

(εννοείται ότι η παρέμβασή μου δεν πιάνει παρά ένα πολύ μικρό μέρος των παραμέτρων που έχουν σχέση με το ζήτημα των ναρκωτικών και της αντιμετώπισης τους)

  sikam wrote @

Raindog
Αυτά ακριβώς θέλησα να πώ.Η εμπλοκή κάποιου ανθρώπου στην αρώστεια των τοξικών ουσιών ειναι για τον ιδιο και τον περιγυρώ του μια οδυνηρή διαδικασία που εχει πολλές παραμέτρους..Θέλει πολύ χρόνο αγάπη υπομονή και οχι αφ υψηλού παρατήρηση.Πράγματα που στην εποχή μας υποτιμώνται.Καθ ενας κυτάει την παρτη του το σπίτι του και το μόνο που μας νοιάζει ειναι να μην μας ενοχλούν οσοι δεν τα καταφέρνουν.

  Raindog wrote @

sikam έχεις δίκιο.
Αλλά ο συγγραφέας του άρθρου άλλον σκοπό είχε, νομίζω, γράφοντάς το, απλώς δεν ήθελε μάλλον να επεκταθεί (και οι εφημερίδες δεν διαθέτουν και άπλετο χώρο) αλλά να θίξει το θέμα των αθλητικών υποδομών. Ας γίνει όμως η αφορμή για ένα διάλογο για τα ναρκωτικά εδώ στο blog (και από άλλους) αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Γιατί αν λείψουν και αυτά τα άρθρα νομίζεις διαβάζοντας τοπικές εφημερίδες ότι όλα καλά είναι εδώ στην Αργολίδα, δεν υπάρχουν ναρκωτικά, ο κόσμος περνάει καλά και όλα βαίνουν καλώς. Εμ, έλα που δεν είναι έτσι… Και τοξικομανείς υπάρχουν σε άθλια κατάσταση από άποψη υγείας, και εγκατάλειψη των όποιων υποδομών και γενικώς υπάρχει μια αίσθηση ακινησίας και παρακμής που εμείς (με τις λιγοστές μας δυνάμεις) καλούμαστε να ανατρέψουμε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: