η άλλη πρόταση

Συζητάμε για το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση, για την πόλη που ζούμε

Το «αστικό δίπολο» της Αργολίδας …

Κείμενο του Στέφανου Παλλαντζά
Ο Βουλευτής Αργολίδας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης (υπεύθυνος και του Τομέα ΠΕΧΩΔΕ στο ΠΑΣΟΚ) κατέθεσε συγκεκριμένες τροπολογίες στο Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο (που το ΠΑΣΟΚ ζητάει να αποσυρθεί!) που αφορούν την Αργολίδα.

Ειδικότερα οι τροπολογίες αφορούν το Οδικό και Σιδηροδρομικό Δίκτυο του Νομού και το «δίπολο Αργους – Ναυπλίου» όπως χαρακτηριστικά λέει.

Πιο συγκεκριμένα για το τελευταίο που μας ενδιαφέρει ο Γιάννης Μανιάτης προβληματίζεται :

» … Οι δύο μεγάλες πόλεις της Αργολίδας, το Άργος και το Ναύπλιο, με συνολικό πληθυσμό άνω των 50.000 κατοίκων, που συνιστούν από χωροταξική και πολεοδομική άποψη ένα πλήρες και αρμονικό αστικό δίπολο ισχυρής οικονομικής, τουριστικής και πολιτιστικής δραστηριότητας, βρίσκονται έξω από την τέταρτη κατηγορία, σε αντίθεση με οποιαδήποτε προφανή αναπτυξιακή προσέγγιση. Γίνεται αντιληπτό ότι η αγνόηση των δύο αυτών πόλεων της Αργολίδας τις αφήνει προφανώς έξω και από κάθε εθνικό σχεδιασμό για κίνητρα, επενδύσεις και ειδικές χρηματοδοτήσεις κάθε είδους….»

Γιαυτό προτείνει :

» … η διατύπωση του κεφαλαίου Β.4. «Λοιποί Εθνικοί Πόλοι» του άρθρου 5«Χωρική οργάνωση των κύριων εθνικών πόλων και αξόνων ανάπτυξης, καθώς και των διεθνών και διαπεριφερειακών εισόδων – πυλών και συνδέσεων της χώρας», να αναδιατυπωθεί ως εξής:
«4. Λοιποί Εθνικοί Πόλοι: Περιλαμβάνονται τα ακόλουθα δυναμικά αστικά κέντρα: Αγρίνιο, Δράμα, Καρδίτσα, Κατερίνη, Ξάνθη, Σέρρες, Τρίκαλα και δίπολο Άργος – Ναύπλιο. Στους πιο πάνω πόλους, ενισχύεται ο ιδιαίτερος χαρακτήρας τους (παραγωγικός, πολιτιστικός) και αναβαθμίζεται το αστικό περιβάλλον, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής.»…»

Ως εδώ καλά, με την επιφύλαξη της συνολικής θέσης για το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο, που μεταφράζεται (και σωστά ) για το ΠΑΣΟΚ σε πλήρη απόσυρση του.

Τι εννοεί όμως ο βουλευτής με τον όρο «δίπολο» ? Πόσο «δίπολο» είναι πια δυο πόλεις, όντως σημαντικές και διαφορετικές εδώ και εκατονταετίες, με αυτόνομη ανάπτυξη εδώ και χρόνια, με δικιά τους πολιτιστική κληρονομιά, με ιδιαίτερα προβλήματα, αλλά που σήμερα η απόσταση μεταξύ τους έχει μηδενιστεί, ο δρόμος μεταξύ τους είναι ο κύριος εμπορικός και των δύο πόλεων, οι επεκτάσεις σχεδίων τους «σπρώχνουν» την μια πόλη προς την άλλη, σχεδιάζονται κοινό πανεπιστήμιο, υπάρχουν κοινά σχολεία, ίσως στο μέλλον σχεδιαστεί και κοινό νοσοκομείο (αντί των δύο που υπολειτουργούν σήμερα και επεκτείνονται χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό), παίρνουν νερό από την ίδια πηγή, στέλνουν τα λύματα τους στον ίδιο βιολογικό καθαρισμό, τα σκουπίδια τους στον ίδιο ΧΥΤΑ, έχουν πολλούς κατοίκους (ίσως πάνω από 30% ) που δουλεύουν στην μια πόλη και ζουν στην άλλη και αντίστροφα?

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά? Γιατί εκτός από την «χωροταξική καταιγίδα» του Σουφλιά, που ορθώς απορρίπτεται, ή τέλος πάντων ορθώς προτείνονται οι εν λόγω προσθήκες, έρχεται και η «αυτοδιοικητική καταιγίδα» Παυλόπουλου με τον Καποδίστρια ΙΙ και εδώ πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν αναφερόμαστε σε δίπολο Αργους – Ναυπλίου, αν θέλουμε να λέμε πως είμαστε προοδευτικοί και προτείνουμε ριζοσπαστικές λύσεις βιώσιμης και πράσινης (σύμφωνα με τις αποφάσεις του πρόσφατου συνεδρίου) ανάπτυξης.

Ο Καποδίστριας ΙΙ προβλέπει για την Αργολίδα τη δημιουργία μέσω αναγκαστικών συνενώσεων τριών μεγάλων Δήμων , στα όρια των παλιών επαρχιών, δηλαδή έναν Δήμο Αργους με ένα μεγάλο μέρος του κάμπου αλλά και την βόρεια ορεινή Αργολίδα, έναν Δήμο Ναυπλίου μέχρι το Λυγουριό και έναν Δήμο στην Ερμιονίδα. Αυτή η χωροθέτηση υπηρετεί και την λογική του διπόλου Αργους – Ναυπλίου, ενώ ουσιαστικά κατοχυρώνει και την απομόνωση της Ερμιονίδας.

Είναι όμως αυτή η σωστή λύση για την ανάπτυξη της Αργολίδας, η είναι απλά μια ακόμη λύση «επί χάρτου» που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο μικροκομματικά συμφέροντα? Και αν το ΠΑΣΟΚ και ο τοπικός του βουλευτής ενδιαφέρονται όντως για την βιώσιμη ανάπτυξη του Νομού, δεν πρέπει να πάρουν θέση σε αυτή τη μεθόδευση που πνίγει εκτός των άλλων και τη φωνή της κοινωνίας των πολιτών, οδηγώντας σε υπερμεγέθεις δήμους χωρίς ισχυρό κοινωνικό ιστό , έρμαια στις ορέξεις των κομματαρχών και των εργολάβων?

Το θέμα είναι μεγάλο, όμως εγώ θέλω να βάλω έναν πρώτο προβληματισμό, που ίσως είναι χρήσιμος και για άλλες περιοχές της Ελλάδας με τέτοια «δίπολα» (άμεσα μου έρχεται στο μυαλό το Κόρινθος – Λουτράκι). Μήπως θάπρεπε, πριν αρχίσουμε να χωρίζουμε και να ενώνουμε, να αλλάξουμε τα κριτήρια με τα οποία θα το κάνουμε και να ορίσουμε αυτά που δίνουν εγγυήσεις για ισόρροπη ανάπτυξη? Τέτοια κριτήρια θα μπορούσαν να είναι :

  • προσπαθούμε να ενοποιήσουμε και ταυτόχρονα να οριοθετήσουμε τον αστικό χώρο. Αυτό για την περιοχή μας θα μπορούσε να σημαίνει ένα Δήμο Αργοναυπλίας, ισχυρό αστικό μητροπολιτικό πόλο (και όχι δίπολο) στο Νομό, με πλούσιο πολιτιστικό και οικονομικό δυναμικό, ικανό να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα διαχείρισης πόρων, αποβλήτων και ενέργειας.
  • προσπαθούμε να δώσουμε επιτέλους ανάσα ζωής στον κάμπο, ίσες ευκαιρίες και ίσα δικαιώματα, υπερασπιζόμενοι τον αγροτικό χαρακτήρα της περιοχής, αλλά και σχεδιάζοντας την επόμενη μέρα με βάση την νέα ΚΑΠ. Αυτό σημαίνει ένας μεγάλος δήμος στον κάμπο και την ορεινή Αργολίδα με όνομα για ιστορικούς λόγους τις Μυκήνες και έδρα στην καρδιά του κάμπου στην Μιδέα!
  • προσπαθούμε να αναδείξουμε τον ιστορικό πόλο της Επιδαύρου με το αρχαίο θέατρο, τον δασικό χώρο (μοναδικό σε όλη την Αργολίδα) που τον περιβάλλει, αλλά και την παραλιακή ζώνη που έχει ανάγκη ήπιας τουριστικής ανάπτυξης, κύρια δεύτερης παραθεριστικής κατοικίας. Αυτό σημαίνει Δήμος Επιδαύρου.
  • προσπαθούμε να βγάλουμε από την απομόνωση – και την απόλυτη τσιμεντοποίηση που αυτή την οδηγεί – την Ερμιονίδα, δίνοντας της πρόσβαση σε ιστορικούς πόλους της περιοχής της! Αυτό σημαίνει ένας Δήμος Ερμιονίδας, με προτεραιότητα τη οδική σύνδεση του Κρανιδίου με την Επίδαυρο, τον σχεδιασμό εκ νέου όλου του οδικού δικτύου του νέου Δήμου και την ενσωμάτωση επιτέλους της Τροιζηνίας στον νέο Δήμο.

Μπορεί αυτές οι σκέψεις και προτάσεις να φαίνονται εκ πρώτης όψεως πολύ αιρετικές και έξω από τα «ήθη και έθιμα» της περιοχής και τη λογική του «δίπολου» που προαναφέραμε. Είναι όμως κατά τη γνώμη μου ο μοναδικός τρόπος να ξεφύγουμε από τον εφιάλτη που μας περιμένει , να γίνουμε δηλαδή ένα ακόμη τσιμεντένιο προάστιο της Αθήνας. Είναι η τελευταία μας ευκαιρία για κάτι καλό κι αν τώρα δεν το κάνουμε , οι επιπτώσεις στο μέλλον της Αργολίδας θα είναι τραγικές και αυτό θα βαρύνει όλους μας … και τον Γιάννη Μανιάτη.

No comments yet»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: