η άλλη πρόταση

Συζητάμε για το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση, για την πόλη που ζούμε

«Έφυγε από κοντά μας η ζωγράφος και συγγραφέας Ντιάνα Αντωνακάτου…»

                                                                           Κατερίνα Παπαδριανού (συγγραφέας)      

Η κηδεία της θα γίνει τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011, στις 4.00 το απόγευμα, στον Ναό Αγίου Διονυσίου Δραπάνου (νεκροταφείου Αργοστολίου Κεφαλονιάς)

 «Έφυγε από κοντά μας η ζωγράφος και συγγραφέας Ντιάνα Αντωνακάτου…»   έτσι άρχιζε το σχετικό δελτίο τύπου του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας.  Έφυγε για πάντα η γυναίκα που αγάπησε τον τόπο μας, εξίσου όπως το δικό της γενέθλιο νησί της, την Κεφαλονιά. Έφυγε αφού περιδιάβηκε τους αγαπημένους της τόπους, τους ζωγράφισε, τους έψαξε σπιθαμή προς σπιθαμή και έγραψε γι’ αυτούς ψάχνοντας την ιστορία και τη μικροϊστορία τους, τους μύθους, τη λαογραφία με σεβασμό, αγάπη, στοργή αλλά και με πολύ δουλειά. Λάτρευε το ωραίο και την ιστορία του τόπου και έβλεπε το κάθε τι γύρω της με άλλο μάτι, το ευαίσθητο και καλλιτεχνικό, που είχε ως αποτέλεσμα να μας έχει αφήσει αριστουργήματα, όπως τα λευκώματα και οι πίνακές της.   

Την 1η Αυγούστου όταν έγιναν τα εγκαίνια  της τελευταίας Έκθεσης στο σπίτι της στα Βιλλατώρια της Κεφαλονιάς, είχε έγνοια να γίνουν όλα τέλεια. Φρόντιζε τα  πάντα με την πιο μικρή λεπτομέρεια. Σαν έφτασε το βράδυ, στους χώρους του παραδοσιακού σπιτιού της, χανόταν δείχνοντας τα έργα της, έμπαινε και έβγαινε κοιτάζοντας τα σύννεφα μήπως φέρουν βροχή, μεριμνούσε για τη μουσική, τα φαγητά, τα καθίσματα. Η αγωνία αλλά και η συγκίνηση στο πρόσωπό της ήταν καταφανής καθώς προσπαθούσε να ευχαριστήσει με κάθε τρόπο τους φίλους που είχαν παρευρεθεί στην υπέροχη εκείνη μοναδική βραδιά. Η Ντιάνα ήταν εξωκοσμική εκείνο το βράδυ. Είχε μια βαθιά μελαγχολία και ήταν πολύ φειδωλή στα λόγια, φαινόταν πως ήταν ήδη αλλού. Τα μάτια της έφευγαν κάποιες στιγμές και χάιδευαν το αγαπημένο της πεύκο που έστεκε ζωντανό και αγέρωχο, χαρακωμένο από το χρόνο με τους κλώνους του γεμάτες φλέβες, τυλιγμένους σφιχτά στον κορμό του που ανέβαινε χωρίς τέλος στον ουρανό. Μου κράτησε σφιχτά το χέρι και με πήγε κοντά του « Βλέπεις, Κατερίνα, αυτό το πεύκο, είναι ζωντανό, κοίταξέ το, είναι σα να σου μιλάει! Έχει φλέβες, έχει νεύρα και μου στέκεται εδώ φύλακας πιστός τόσα χρόνια…» Κοίταξα το πεύκο από κάτω μέχρι πάνω. Στάθηκα στους κλώνους που έκαναν κύκλους και χάνονταν και πάλι έρχονταν από αλλού μπροστά μου και ένοιωθα να με τυλίγουν, να με αγκαλιάζουν. Είχε δίκιο η Ντιάνα, ήταν ένα πεύκο ζωντανό, ένα πεύκο που μιλούσε στην καρδιά σου. Ήταν έτσι, γιατί το είχα δει με τα μάτια της Ντιάνας.                                                                        «Καλό ταξίδι», πολυαγαπημένη μας Ντιάνα, θα σε συνοδεύει η αγάπη μας και ας γίνει ο δρόμος που άνοιξες, φως και χρώμα για όλους μας.

Η κηδεία της θα γίνει τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011, στις 4.00 το απόγευμα, στον Ναό Αγίου Διονυσίου Δραπάνου (νεκροταφείου Αργοστολίου Κεφαλονιάς)                                                  Ναύπλιο   9 Οκτώβρη 2011

Advertisements

No comments yet»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: