η άλλη πρόταση

Συζητάμε για το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την τοπική αυτοδιοίκηση, για την πόλη που ζούμε

Ένα βιβλίο για το Μάκη…

Πέρασε ένας και πλέον χρόνος με τη φυσική απουσία του Μάκη  Στάθη στη ζωή της πόλης μας. Η παρουσία του όμως είναι πάντα έντονη στις συζητήσεις, στις παρέες, στο θέατρο, στην κοινωνική παρέμβαση, στην ταβέρνα, στις μουσικές συναντήσεις.

– Αχ και να ήταν ο Μάκης από καμιά μεριά…

Οι φίλοι του Μάκη αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα χώρο, όπου θα μείνει » συμβολικά » για πάντα ζωντανή η μνήμη του. Ένα χώρο στη Δημόσια βιβλιοθήκη Ναυπλίου  «ο Παλαμήδης» με βιβλία για το θέατρο και τη μουσική.

Θα είναι ακόμα καλύτερα αν σε κάθε βιβλίο – που προέρχεται από τη βιβλιοθήκη μας ή το αγοράσαμε – γράφαμε και μια κουβέντα (λίγα λόγια) για το Μάκη, πριν τα μαζέψουμε και τα χαρίσουμε στη βιβλιοθήκη.

……………………

Όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει στην προσπάθεια «ένα βιβλίο για το Μάκη» μπορεί να επικοινωνεί με τα εξής τηλέφωνα:

Θόδωρας Χρόνης 6939416694

Ελπίδα Κομιανού 6937895789

Κυριάκος Σάμιος      6942642419

Μπάμπης Αντωνιάδης  6979586850

Χάρης Ζαβαλιέρης     6937455586

Υ.Γ. Αν κάποιοι επιθυμούν , μπορούν να συμβάλουν και οικονομικά διαθέτοντας το χρηματικό αντίτιμο ενός βιβλίου για να συμπληρωθεί η βιβλιοθήκη.

Advertisements

1 σχόλιο»

  ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΕΡΑΣΟΠΟΥΛΟΣ wrote @

Όταν χαζεύω τις φωτογραφίες και τα βίντεο με το Μάκη τις στιγμές που κάπου είμαστε και παίζουμε μουσικές ,εγώ ,ο Βαγγέλης ,ο Βασίλης, ο Ηλίας , δεν καταλαβαίνω με τη μία την απουσία του .Τις κοιτάω χαμογελάω και είναι σαν να είμαστε μαζί «εχτές το βράδυ». Ακούω ζωντανά τα τζαμαρίσματα που έκανε απροειδοποίητα στη μέση του κομματιού, γιατί έτσι του ερχότανε ,μας κοίταγε πονηρά και κρυφογέλαγε πίσω απ’το μικρόφωνο σα να έλεγε ,σας την έκανα μάγκες ακολουθάτε τώρα, και μείς αμήχανοι απλοί ΄΄ακολουθέρ΄΄ γιατί ήταν εκτός χρόνου, αλλά στο τέλος μαγεμένοι από την αμεσότητα και απλότητα της ερμηνείας του και το μεγαλείο της ψυχής του.. Ακούω ακόμα τον αντίλαλο της αγριοφωνάρας του στα βουνά της Χούνης ένα απόγευμα σε μια από τις συνηθισμένες μαζώξεις των γνωστών και μη εξαιρετέων. Ακούω ακόμα την αγριοφωνάρα του να τραγουδάει το Γουίλι το μαύρο θερμαστή και να τζαμάρει με το Θεεεεεεεεεεεεεεεεεεε………που έγινε και σήμα κατατεθέν για μας τους υπόλοιπους. Κάθε φορά που το παίζουμε το ρημάδι το κομμάτι κοιτιόμαστε με νόημα.
Ακόμα θυμάμαι τα χιλιάδες λίτρα μπύρα, που την έβαζε ρε παιδί μου και δε πήγαινε τόσο και για κατούρημα όπως εμείς, και τα παϊδάκια που καταβροχθίζαμε εις τας πέριξ ταβέρνας. Μετά από αρκετή ώρα καταλαβαίνω ότι όλα αυτά δε θα τα ξαναζήσουμε μαζί του,και αναρωτιέμαι αν αξίζει το κόπο να μελαγχολείς και να κάνεις μνημόσυνα στο κεφάλι σου για έναν τέτοιο τύπο, η θα πρέπει κάπου να τα κρατήσεις όλα αυτά και να τα κοιτάς χασκογελώντας με παρέα , πίνοντας πολλά ποτήρια μπύρα. Οχι στη κηδεία του δεν ήθελα να πάω.Καλύτερα!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: